Ontmoetingen

Ontmoetingen

Woensdag 23 juli 

Als we wakker worden horen we de een na de andere camper vertrekken. Het miezert en de lucht is grijs. Jan moet nog wat werken, daar is het nu een goed moment voor. Ik maak de camper schoon. Een klusje van niks, je bent zo klaar😀 lekker even lezen dan maar😋

We hebben alles al startklaar voor vertrek staan als de regen stopt en dus gaan we toch nog maar eerst even een lekkere strandwandeling maken. Het weer wisselt, soms komt er even wat regen maar steeds vaker  verschijnen er blauwe stukken  in de lucht. We gooien onze plannen om en blijven nog een nacht.  Jan wil nog zwemmen. Ik had mij gisteren wat bezeerd en ook al is de zee vandaag rustiger, sla ik nu even over.

Het strand is volledig verlaten als Jan een duik neemt. In het water is, een stuk verderop, een surfer bezig de golven te trotseren. Toch als ik even iets later omkijk zitten er drie! standwachten. Dit omdat Jan het water in ging. We praten na afloop even met ze. Wat een service, die lijfwachten😀Als we bijna weer bij de camper zijn komen we onze Engelse buren tegen die we op de camperplek vlakbij Bordeaux hebben ontmoet. Ze hadden onze camper al zien staan. We nodigen ze uit om in de avond koffie te komen drinken.

Na een douche en rustmomentje fietsen we naar Narbonne. Het is een oude stad met prachtige gekleurde huizen. De hele stad staat vol met ijssalons. Niet overdreven, elke 5 meter lopen en is er wel een. Tja dan kunnen we natuurlijk dit niet overslaan. We bezoeken de grote kerk in de stad om, zo zou mijn oud collega Gert zeggen, even een telefoontje te plegen met god. We branden een kaarsje en staan even stil bij de mensen die we hebben verloren.

Terug op de camping spreek ik met de jonge moeder die achter ons staat. Het zijn twee Zweedse stellen met 2 jonge kinderen ( ik schat 4 en 6) , allebei in een gehuurde VW bus. Vandaag was het weer niet best, vooral in de ochtend fikse buien en ik zie ze creperen. Geen douche, dus koud wassen bij een kraantje, geen warm water, potti potti buiten die ook dient als stoel en amper ruimte. De moeder geeft ook aan het is een challenge. Nou dat geloof ik graag.

In de avond komen Theresa en Brian. Hij komt letterlijk binnenvallen . Gelukkig heeft hij niks. Later op de avond vertelt hij dat hij opticien is. Je snapt natuurlijk al dat toen ze weg waren de grapjes hierover niet van de lucht zijn. Theresa vertelt dat ze kanker heeft gehad en de arts haar vier jaar geleden had verteld dat ze niet lang meer te leven had. Ze had al haar geld al weggegeven maar leeft nog steeds. Ze geeft aan dat ze bijna zeker weet dat haar redding, elke dag wandelen in de natuur, is geweest. Ze heeft zware chemokuren gehad maar ging er elke dag wandelend naartoe. Dan worden wij ook openhartig en vertellen hoe Jan zijn situatie is. Het is wonderlijk dat we zulke mooie gesprekken hebben met eigenlijk totaal onbekenden. We praten daarna over van alles en nog wat en voor we het weten is het bedtijd. Hopelijk komen we elkaar op deze tocht nog weer eens tegen, dit contact was zo speciaal.

Donderdag 24 juli

We boffen tot nu toe echt. Vannacht kwam het weer met bakken uit de lucht maar overdag is het, op af en toe een enorme bui na, droog. En elke keer zijn we dan net binnen als het losbarst, laten we hopen dat het zo blijft. Wel hebben we een probleem met uitrijden. Ik ben de QR code kwijt en dus kunnen we niet zonder boetebedrag uitrijden. Gauw weer vergeten😉maar weer wat geleerd.

We rijden een klein stukje en bezoeken Biarritz. Van oorsprong een vissersstadje wat leefde van de walvisvangst. Later werd het dé badplaats voor mensen van adel. Nu nog staat er op de locale bus naar de plaats la reine des plages. = De koningin van de stranden. De kust is inderdaad prachtig. We lopen wat rond en strijken dan neer op een terras voor een kop koffie. Als door een wesp gestoken veer ik niet veel later weer op. Mijn broek is kletsnat, de stoel waar ik op ging zitten was doorweekt van een stortbui😱 “ O, je hebt geen geluk” zei de ober allen maar☺️🤨 Gelukkig had ik een sneldrogende korte broek aan want zo door de stad lopen was niet echt fijn.  Maar gewoon maar lopen met een zonnebril op en net doen alsof er niets aan de hand is🤪

We trekken verder en gaan vandaag naar Saint Jean Pied du Port, een plek waar ik in 2018 mijn eerste camino begon samen met Marja. De wandeling over de Pyreneeën vond ik toen het allermooiste stuk. Morgen gaan Jan en ik dat stuk samen lopen. We laten ons afzetten door een taxi. Oorspronkelijke plan was om hier ook naartoe te lopen en te overnachten maar de herberg zat helaas vol. We laten ons nu afzetten bij deze herberg ( 8 km op de route) en vanuit daar wandelen we naar Roncevalles ( Spanje) Hier overnachten we in een herberg en gaan de volgende dag weer met de bus of deeltaxi terug naar de camping. Ik heb er zoveel zin in. Het is een beste klim, we stijgen naar 1400 meter maar we gaan ervoor💪

Liefs van ons Jan en Marlies